خوب است برخی از سران فتنه، هنوز خاطرات شکنجه های قرون وسطایی زندان شاه را به یاد دارند و نظام مظلوم ما را متهم به دیکتاتوری می کنند. بعضا فتنه سرایان، آنها که عمرشان به شکنجه های ساواک قد می دهد، آنقدر که علیه جمهوری اسلامی بیانیه دادند، علیه رژیم شاه نامه ننوشتند؛ آن زمان با معترض چگونه برخورد می شد و الان با محاربی که از آمریکا خط می گیرد، دلار هم می گیرد، چگونه معامله می شود؟!

  صفار هرندی وزیر فرهنگ و ارشاد دولت نهم که در ایام پس از انتخابات با حضور در میان دانشجویان در دانشگاه ها فعالیت می کرد با بیان اینکه دانشگاه، بخش مهمی از همین جامعه است و جزیره ای مجزا نیست تحلیلی از دانشگاه گفته است.

حسین قدیانی نویسنده کتاب نه ده گفت‌وگوی خود با هرندی را منتشر کرده است که گزیده آن به شرح زیر است:

*آن اوایل فتنه دانشجویان عزیز عمدتا تقسیم بر ۲ شده بودند. عده ای طرف یک سوی ماجرا را گرفته بودند و طرف دیگر، حامی آن سوی میدان بود اما هر ۲ گروه دانشجو عمدتا نزاع شان روی ۲ نامزد انتخابات بود و رایی که یک گروه شان تصور داشت درست خوانده نشده.

*عده ای در بیرون دانشگاه و در برخی از خیابان های تهران، البته توانستند دعوا را به بودن یا نبودن جمهوری اسلامی و یا بودن کاریکاتوری از جمهوری اسلامی، یعنی مدل قلابی انقلاب، بکشانند اما در دانشگاه، حریم منازعه، مگر در مواردی نادر، رعایت شد.

*در دانشگاه حتی آن اوایل فتنه، دستی اگر بود، کار با یقه مثلا شورای نگهبان و فلان و بهمان ارگان داشت و نه با گریبان اصل نظام.

*آن دست دیگر هم با مدعیان دروغین تقلب که بعدها سران فتنه نام گرفتند، دست به گریبان بود.

*حنجره ای با توجه به ادعاهای برخی نامزدها و بعضی سیاسیون که بعدا خواص بی بصیرت نام گرفتند، فریاد می زد که رای ما را درست بشمارید و گلویی، ندا سر می داد که ایران فقط شمیران نیست و میزان به قول امام، رای مردم است، نه فقط مردم مرفه.

*دانشجویی بر اساس آنچه از “سران فتنه بعد از این” از “خواص بی بصیرت بعد از این” شنیده بود، می گفت؛ چرا آرای ما نادیده گرفته شده و آن دیگر دانشجو می گفت؛ مدعیان تقلب به جای حرف، سند ارائه بدهند اما وقتی بعضی ها با اینکه با درایت حکیمانه رهبر حکیم، حاضر نشدند نتیجه بازشماری آرای همه صندوق ها، و نه فقط صندوق محلات ویلانشین را به روی مبارک بیاورند، و به جای سندی مستند برای ادعای تقلب، رفتند و با “بی. بی. سی” بستند، اولین قشری از جامعه که بیدار شد، همین قشر فرهیخته دانشجو بود.

*من آن اوایل فتنه ۸۸ زیاد به دانشگاه ها می رفتم. به دانشجوی معترض اما وقتی حرف حساب بزنی، به خاطر همان حریت و هویتی که دارد، حرف تو را می پذیرد.

*به خاطر همین حریت و هویت اعتراض می کند و از روی همین ۲ عنصر، وقتی می بیند اعتراضش، نه به تقلب، که دارد به صورت رای اکثریت سیلی می زند، پا پس می کشد و به سران فتنه و البته به دشمن اصل کاری که بیرون مرزها نشسته می گوید؛ ما دیگر نیستیم.

*تا اینجا بودیم اما از اینجا به بعد نیستیم. ما به گمان تقلب آمده بودیم؛ دیگر نیستیم. ما ولو اینکه نسبت به خیلی چیزها موضع داشته باشیم، اما با شما نیستیم. ما با مردم هستیم و به هر کسی که رای دادند، خواه نامزد مورد حمایت ما باشد یا نباشد، ما هم می گوییم؛ “رئیس جمهور”.

*من خودم روزگاری دانشجو بودم و فضایی، اگر نه پیچیده تر، که لااقل، بسیار ملتهب تر از فضای فتنه ۸۸ را در کوران انقلاب تجربه کرده ام. برایم آشنا بود حرف هر ۲ گروه این دانشجویان. انگیزه شان. شور و شعورشان برای من چیز جدیدی نبود. این راه را من یک بار با همین پای خودم و با همین انگیزه و شور جوانی که دیروز داشتم و الان ندارم، تا آخر طی کرده بودم.

*تا آخر عمرمان هر شعار “مرگ بر دیکتاتور”ی که ما امروز هم البته خطاب به دیکتاتورهای مخملی، سر می دهیم، در وهله اول، منظورمان رژیم دیکتاتور پهلوی است. عمده حرف های من به بچه های دانشجو همین حرف ها بود.

*انقلاب اسلامی قبل از به ثمر رسیدنش زیاد خون داد اما خونی که انقلاب مخملی داد، آن ۷۲ پروژه شهیدسازی بود و یکی هم ندا آقاسلطان، با آن وضع! گیرم چند نفری هم حالا نه به دست نظام که به دست فتنه ای که در آن خشک و تر متاسفانه با هم می سوزد، به ناحق کشته شدند، این ۲ قابل مقایسه با هم است؟!

*الان مطالبه ملت از دستگاه قضایی، محاکمه فتنه گران فتنه ۸۸ است اما در رژیم طاغوت، مطالبه ما از آن حکومت نظامی، این بود که… نمی دانم چه شد یاد این شعر افتادم؛ “فریادمان بلند است، نهضت ادامه دارد، حتی اگر شب و روز بر ما گلوله بارد”.

*الان در نظام ما فلان جوان دانشجو بلند می شود و علیه رئیس جمهور در حضور رئیس جمهور، نه فقط سخن می گوید، که بعضا اهانت می کند. حتی به طرف منتخب اکثریت ملت، شی ای را پرتاب می کند و در جلوی نفر دوم کشور به لحاظ قانونی، نه فقط سیاست ورزی، که کارهای دیگر هم می کند و همین دانشجو مادام که مرزهای خطرناک را نشکسته، در حریم امن و امان نظام مظلوم جمهوری اسلامی به راحتی زندگی اش را می کند و اگر کسی به او بی جهت، شاید هم با جهت، اعتراضی کند، دستگاه قضایی ما سمفونی عدالت را علی وار می نوازد و از این فرد معترض، علیه هوادار نظام، دفاع می کند و بعضا حکم به نفع همین شخص صادر می کند.

*ما دانشجویان زمان شاه، چه دیدیم از حکومت پهلوی و دانشجوی امروز از نظامی که با خون ۳۰۰ هزار شهید آبیاری شده، چه دارد می بیند؟

*ما از قعر دیکتاتوری به آن سوی دموکراسی رسیده ایم و می بینیم که آزادی در جمهوری اسلامی تا آنجا هست که فلان متهم به براندازی، علیه بهمان عمار جنگ نرم، اقامه دعوا می کند! که البته آزادی اینقدرش هم خوب نیست دیگر! عده ای زیادی شان می شود!

*زمان اصلاحات، فتنه ۸۸ را نمی گویم؛ چقدر علیه مقدسات، شعار داده شد؟ چقدر مطالب موهن نوشته شد؟ چقدر کاریکاتور کشیده شد؟ رژیم پهلوی روزنامه نمی بست که پس فردایش زنجیره وار، روزنامه دیگری بر همان مرام، اما نه با همان نام، درآید، زبان ها را می بست.

*تو را چند روز و چند هفته و چند ماه به هتل و یا زندان اوین نمی فرستاد، که از همانجا وبلاگت را آپ کنی، تو را برای همیشه تبعید به آن دنیا می کرد و رهسپار دریاچه نمک می کرد.

*خوب است برخی از سران فتنه، هنوز خاطرات شکنجه های قرون وسطایی زندان شاه را به یاد دارند و نظام مظلوم ما را متهم به دیکتاتوری می کنند.

*بعضا فتنه سرایان، آنها که عمرشان به شکنجه های ساواک قد می دهد، آنقدر که علیه جمهوری اسلامی بیانیه دادند، علیه رژیم شاه نامه ننوشتند؛ آن زمان با معترض چگونه برخورد می شد و الان با محاربی که از آمریکا خط می گیرد، دلار هم می گیرد، چگونه معامله می شود؟!

*خوب است فتنه گران اگر دین ندارند و اگر آزادگی هم ندارند، لااقل وجدان خودشان را قاضی کنند. بعد از جمهوری اسلامی، همچنان که قبل از جمهوری اسلامی، معلوم نیست، “حکومت نظامی” باشد و یا “نظام حکومتی” که بر اساس حکمت، مصلحت، عدالت و عزت با همه حتی با فتنه گران برخورد می کند و آنقدر هم هوای مخالف خود را به ضرر مدافع خود دارد که سید شهیدان اهل قلم بردارند و این جمله را بنویسند که؛ در جمهوری اسلامی، آزادی برای همه هست الا حزب اللهی ها.

*این کجا و آن ناکجا آباد اختناق کجا که تو برای مطالعه یک کتاب، برای حمل یک جزوه از امام، یابد ۵ سال زندان می رفتی، البته اگر همان شب اول زیر شکنجه ساواک، به شهادت نمی رسیدی! من اینها را به دانشجویان می گفتم. البته شنیدن کی بود مانند دیدن.

*خود شما نامه می نویسی خطاب به رئیس قوه قضاییه این نظام، و تقریبا هر چه در دلت است و تشخیص داده ای که درست است، با نهایت تند و تیزی به ایشان می نویسی و بعد دوستانت در فضای سایبر از جنابعالی درست یا نادرست قهرمان می تراشند و بعد ۲ هفته وبلاگت بسته می شود و باز می شود و همین الان هم داری آزادانه می نویسی. من اینجا کاری با خاستگاه مطالبه تو ندارم ها! اما در رژیم پهلوی نامه ای مثل نامه تو به یکی از ۳ نفر اول مملکت، جدای از اینکه از چه زاویه ای نوشته شده باشد، من نمی توانم تصور کنم با چه حکمی روبرو می شد!

*اینکه تو به راحتی، علیه نفر اول مجری عدالت در این کشور نامه می نویسی و اینکه من به راحتی به دانشگاه می روم و اینکه فلان دانشجو در روزهای اول فتنه، متاثر از بیانیه های موسوی که ایشان هم به راحتی بیانیه می نویسد، به طرف من کفش پرتاب می کند و اینکه من به راحتی می گویم؛ صاحب این کفش بیاید و بعد از جلسه کفش خود را بگیرد، این به خدا سجده شکر دارد.

*گیرم فلان قاضی هم در گوشه ای از قوه عریض و طویل قضاییه، حکمی به غلط دهد و بر تن فلان عمار، شلاق تجویز کند؛ باز هم آنقدر آزادی هست که تو برداری و مطلب “لطفا به کاوه شلاق نزنید” را بنویسی و آن دیگری به خاطر یک حکم غلط، کل قیصریه را به آتش متن گرم خود بسوزاند. کجا زمان شاه چنین بود؟ در کدام کشور که ادعای دموکراسی دارد، چنین است؟

*فتنه ۸۸ را نمی گویم؛ در عصر اصلاحات همین آقای خاتمی، چند بار علیه قیام عاشورا مطلب نوشته شد؟ چند بار؟ الان وزیر ارشاد دولت خاتمی کجاست؟ آمریکا هم آیا اجازه می داد که چنین فردی اصلا به رئیس جمهوری برسد، که حالا بخواهد چنان فردی را وزیر ارشاد خود کند، که بعد طرف بیاید مثلا در همین ایران و علیه نبود آزادی در آمریکا با صدا و سیما گفت و گو کند؟!

*حرف من این است که جذب حداکثری حتما شامل حال دل های مستعد برای قبول حرف حق می شود. لابد می شود که نتیجه می دهد. گفتم که؛ در دانشگاه، طرف حساب من سینه های پر از کینه نیست، دل های پر سکینه ای است که برای قبول حق از همه مستعدترند.

برای من خیلی ارزش دارد، حریت و هویت جوان دانشجویی که اول قبول نمی کرد که در جنوب و حاشیه تهران، رای احمدی نژاد از موسوی بیشتر است، به هیچ وجه قبول نمی کرد اما وقتی دید که من و امثال من به جای سفسطه، داریم مستند و مستدل حرف می زنیم، قبول کرد برای اینکه حقیقت برایش روشن شود، به جای جنوب تهران، مسافرت کند به روستاهای کرمان و خودش با چشم خودش ببیند که من اشتباه می گفتم؛ احمدی نژاد در مناطق محروم و میان توده های مظلوم و جنوب شهر و اسلام پابرهنه ها، نه ۹۰ درصد که ۱۰۰ درصد آرا مال اوست.

*فرق جوان دانشجوی ما، با برخی از سیاستمداران در همین جاست که مشخص می شود. عده ای از سیاستمداران ما با علم بر رای اکثریت، بر طبل تقلب کوفتند و به مردم و به دانشجویان دروغ گفتند. کسی که در روز روشن، به این بزرگی دروغ بگوید، البته مستوجب دفع حداقلی است.

*مهمترین نقطه مقابل شارلاتانیسم فتنه گران اصل کاری، شهامت دانشجویان با وجدانی است که در جهت طلب حق، تلاش می کنند و حق را از باطل، با آنکه به هم آمیخته باشد، تمییز می دهند. من الان البته با برخی از اساتید هم نشست هایی دارم.